จุดเด่นของภาพนี้ อยู่ที่ นางแบบ จริงๆ จะว่าเป็น " จุดรวมสายตา " ตามทฤษฎีศิลปะ
ก็น่าจะใช่ ภาพนี้แบ่งได้เป็นสองโซน ระหว่าง ความเงียบเหงา (ฝั่งมืด) และ ความมีชีวิตชีวา (ฝั่งปุ้ม) นางแบบอยู่ในท่าคล้าย " ตริภังค์" ตามหลักวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ ในจุดนี้ จะพบถึงความ แตกต่างระหว่าง ความอ่อนช้อยของนางแบบ และ ความแข็งกระด้างของเสาฝั่งตรงกันข้ามอย่างเห็นได้ชัด